Boşanma ve velayet davalarında en çok merak edilen konulardan biri, çocuğun hangi ebeveynle yaşayacağına kendisinin karar verip veremeyeceğidir. Türk hukukunda çocuğun belirli bir yaşa ulaşmasıyla velayet konusunda tek başına ve bağlayıcı karar verebileceğini düzenleyen genel bir yaş sınırı bulunmamaktadır. Velayet değerlendirmesinde temel ölçüt çocuğun üstün yararıdır.
Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nin 12. maddesi uyarınca, görüşlerini oluşturma yeteneğine sahip çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşlerini ifade etme hakkı bulunmaktadır. Mahkeme, çocuğun yaşını ve olgunluk düzeyini dikkate alarak görüşünü değerlendirebilir. Ancak çocuğun isteği, velayet kararını tek başına belirleyen bir unsur değildir.
Mahkeme; çocuğun eğitimini, sağlık durumunu, yaşam koşullarını, ebeveynlerle ilişkisini ve psikolojik ihtiyaçlarını birlikte değerlendirir. Bu nedenle çocuğun belirli bir yaşa gelmesiyle velayetin otomatik olarak istediği ebeveyne verileceği yönündeki düşünce hukuken doğru değildir.
